Apolloon werd in 1944 opgericht door Louis De Wolf als faculteitskring van de faculteit Bewegings- en Revalidatiewetenschappen van de KULeuven. Aan het einde van het academiejaar 1944-1945 vond de eerste clubavond plaats op de zolder van de Kantien (de latere “Spuye”). In de loop der jaren is de ontmoetingsplaats van de Apollooniërs verplaatst van de Kantien (Spuye) naar de Sportzak, waardoor de Kantien (Spuye) een minder belangrijke rol speelde in de organisatie van Apolloon, dan in de periode voor 1976 (Geens 2008).

Op maandag dertien september 1976 vond de officiële openingsavond plaats in een huurhuis gelegen in de Naamsestraat 156. Professor Maes kreeg van praeses Jan Offeciers de eer om de openingsspeech te geven (Apolloontje 1976-1977). Met enige commotie kreeg de gloednieuwe fakbar de naam ‘Sportzak’. In het jaar 1977-1978 stond Paul Creemers aan het hoofd van Apolloon. In dit academiejaar opende de Sportzak II haar deuren in de Naamsestraat 185. Apolloon investeerde grote bedragen om de fakbar openingsklaar te krijgen tegen het begin van het academiejaar. Na de verkiezingen, in 1984-1985, ging de ploeg van Thierry Vermeire reeds in de zomervakantie van start met de herinrichting van de fakbar. Om deze bijeenkomst plaats van Apolloon gezelliger te maken, metsten ze vele tafeltjes op tooghoogte. “Deze togen kwamen de sfeer ten goede, aangezien er geen sprake meer was van een kale ruimte”(Vermeire 2008). De zoektocht naar een nieuwe overeenkomst met een brouwerij vergde eveneens veel voorbereiding. Apolloon speelde brouwerij Stella uit tegen haar concurrent Maes om een zo gunstig mogelijk voorstel te verkrijgen. Uiteindelijk koos het praesidium (mede door een sponsoring van driehonderdduizend frank) voor de gekende leverancier Stella (Vermeire 2008). Aangezien Steve De Wit in het academiejaar 1983-1984 de steun van de leden had verworven, volgde Thierry Vermeire dezelfde lijn als zijn voorganger. Door ludieke acties in de aula’s, lokte men vele sportkotters naar de activiteiten. Hoe creatiever het praesidium de aankondigingen bracht, des te meer volk er kwam opdagen (Vermeire 2008). In de week van 17-21 februari vierde Apolloon het tienjarig bestaan van de Sportzak. Een poging tot het vatenrecord, een Golden Oldiesavond en een Zakmarathon (een etmaal doorbrengen in de fakbar) behoorden allen tot het programma. Het archief van de “Afdeling Historische Kinesiologie en Sportgeschiedenis” bevat een bierflesje dat Apolloon verspreidde ter promotie van de tweede lustrumviering van de fakbar (Decaluwé, R.; Gantois, J. 1985-1986).

Sinds de opening van fakbar de Sportzak, is Apolloon in korte tijd uitgegroeid tot één van de grotere studentenverenigingen van Leuven. Het dagelijks openhouden van een café, de organisatie van grotere activiteiten, de oprichting van een secretariaat (=Cursusdienst) en andere zaken zorgden ervoor dat het werk van het praesidium veel omslachtiger was dan in de jaren voor 1976. 

Wim Dankaerts moest in moeilijke omstandigheden het academiejaar 1988-1989 aanvatten. Het noodlot sloeg toe: door de steeds verder afnemende rendabiliteit zag Apolloon zich in 1989 genoodzaakt de deuren van de Sportzak te sluiten. Als afsluiter van de Sportzak in de Naamsestraat, richtte Apolloon een veertiendaagse feestperiode in. Op één van de vele feestavonden moest men ofwel als dier verkleed komen, ofwel zelf een dier meebrengen. Het feest verliep echter nogal chaotisch, met een grotere beschadiging van de Sportzak tot gevolg. Vanaf 1995 koos praesidium-ploeg Stroke voor een zaaltje gelegen achter de Wink (wat later ‘t Vervolg zou worden; een café aan het Damiaanplein) als plaats waar de nieuwe Sportzak van Apolloon haar deuren zou openen. De Libanese uitbater van de Wink, Fouaid, beheerde zowel het café als de aparte ruimte die zich achterin bevond. Wegens de problemen van vorige jaren koos men voor de oplossing om het financiële beheer van de fakbar over te laten aan de uitbater van de Wink. De prijs per vat lag weliswaar hoger, maar men had de zekerheid dat alle rekeningen betaald werden. De fakbar leverde een mooie omzet op, die door het praesidium nuttig besteed werd (Van Mol 2008).

De werkgroep moest in 1995-1996 noodgedwongen uitkijken naar een nieuwe fakbar. De uitbater van de Wink had beslist om zich op een nieuw concept te storten: een American Pool Club. Door deze bestemmingswijziging, bleek er geen plaats meer voorhanden voor de Fakbar. In 1996 verhuisden ze naar de Weirdo’s, gelegen in de Naamsestraat nummer vijfendertig (de latere MAXIM’O). De praesidiumleden mochten er zelf niet tappen, maar de leden kregen pinten aan sterk verminderde prijs. In 1997 verhuisden ze naar ‘t Groot Genoegen (het huidige Café manger), op de Oude Markt. De motivatie van deze keuze was duidelijk: “Dit café beschikte over een goede DJ en in de voorgaande jaren had Apolloon hier reeds enkele goede feestjes gevierd. Bovendien bleken de pintjes er goedkoper dan in de Weirdo’s”. (Van den Brande 2008). De TD’s vonden net als voorgaande jaren maandelijks plaats in de “Waaiberg”. Door de komst van de fakbar van “VTK” moest Apolloon enkele veranderingen doorvoeren. “Aangezien men via een trap zowel naar de feestzaal als de fakbar kon gaan, moest bij elke TD een afspanning gemaakt worden” (Van den Brande 2008). Op deze wijze probeerde het praesidium te voorkomen dat fakbarbezoekers van VTK de TD van Apolloon gratis konden bezoeken.

In 1998 keerde Apolloon terug naar de Wink om daarna, in 2000, voor de laatste keer te verhuizen naar de kelders van De Waaiberg, waar De Sportzak tot op heden gevestigd is. In het jaar 1994-1995 kreeg Apolloon al het voorstel om haar fakbar over te plaatsen naar de Waaiberg. Dit plan werd echter afgeblazen omdat de Sportzak op dat moment een mooie inkomstenbron was voor Apolloon. De vrees bestond dat wegtrekken uit het centrum gepaard zou gaan met een daling van het aantal bezoekers (Van Koeveringe 2008). Maar in de Wink had Apolloon een beperkte vrijheid; de keuze van drank en andere zaken moest besproken worden met de eigenaar van het gebouw. Bovendien klaagden de buren van de Wink over geluidsoverlast en had Apolloon er een hoge financiële kost (de vaten en de huur). Om deze redenen heeft het praesidium in het jaar 2000 dan toch beslist de “Sportzak” over te plaatsen naar een andere locatie. Roland Cassiman (beter gekend als “De Witte”) baatte het complex de Waaiberg uit (Van Den Bergh 2008). Door sponsoring van Interbrew en Pepsi kon het praesidium de Sportzak laten verbouwen door een aannemer. Een investering die haar geld waard was (Keygnaert 2008). In de zomer werkten de vrijwilligers met hulp van een werkman om de fakbar gereed te krijgen voor het nieuwe academiejaar. Een deel van de kelder werd ingericht tot de nieuwe Sportzak (Keygnaert 2008). Aan het begin van het academiejaar bleek dat de verplaatsing een groot succes was.

In de grote vakantie van 2008 heeft Djoef de Sportzak uitgebreid, waardoor de fakbar een derde meer oppervlakte kreeg. Voorts betegelde het praesidium de wc’s, vernieuwden ze het plafond, werd de Sportzak voorzien van een podium en nieuwe belichting... Deze vernieuwing zette het dertigjarig bestaan van de Sportzak in de verf. Deze viering kwam echter een jaar na de feiten wegens een misverstand. In 2007-2008 was het dertig jaar geleden dat de sportzak geopend werd op de Naamsestraat 185. Het jaar daarvoor kende Apolloon reeds haar eerste fakbar, gelegen aan de overkant van de Naamsestraat.

In de daaropvolgende zomers werd er verder gewerkt aan de Sportzak, wat resulteerde in wisselende muurkleuren, aangepaste indelingen en uiteindelijk 26 succesvolle jaren in de Sportzak zoals we die vandaag kennen. Een plek waar vriendschap en liefde ontstaan, waar herinneringen worden gemaakt, waar feestjes legendarisch ZIJN, gesprekken eindeloos en tradities heerlijk eigenzinnig zijn - kortom, puur studentengeluk. (ICT 2026)

Met dank aan alle personen die doorheen de jaren hebben bijgedragen aan het neerschrijven van de geschiedenis van Apolloon:

• Maurice Vandekerkhove
• Jan Boutmans
• Erik Thibaut
• Pascal Delheye
• Thomas Ameye
• Hans Vangrunderbeek
• Yorick Peeters
• Bram Van Den Bossche
• ...